Toen we in augustus van het vorige jaar onze trouwe drijvende dienaar met pijn in het hart weer inleverden bij zijn thuisbasis aan de Charente-rivier, stond één zaak als een paal boven het (rivier)water: ook in de grote vakantie van het millenniumjaar zouden we het Franse waterwegennet weer onveilig maken. Het wordt een hartverscheurende keuze tussen Bretagne en de streek Centre-Bourgogne. Deze laatste wint uiteindelijk het pleit met als troef de combinatie van rivieren en kanalen, een afwisseling die het vaarplezier ten goede komt. Vertrekpunt is Briare bij de Loire en het Canal du Nivernais in het Loiret-departement (Région du Centre) en eindpunt is Baye aan het Canal du Nivernais in het Nièvre-departement (Region de Bourgogne).

Zondagmiddag is het dan zover: een ook deze keer weer tot de nok gevulde Volvo zet koers naar het zuiden. Van de partij zijn Wim (jong van hart), Inge (jong van lijf) en Maarten en Alexander (jong van hart en lijf). Ook nu weer verrast Wim vriend en vijand door zonder verpinken zijn doordeweekse rijstijl van zich af te werpen en met een slakkengangetje van honderd kilometer per uur naar het Zuiden te tuffen. Het moordende verkeer scheert ons aan de linkerkant voorbij, terwijl wij op zes uur de afstand stressloos overbruggen en honderdvijftig kilometer voorbij Parijs het stadje Briare binnentuffen. We nemen intussen zelfs even de tijd om al op verkenning te gaan in 'Grez-sur-Loing', dat we enkele dagen later zullen voorbijvaren op het Canal du Loing.

In Briare is de 'Auberge du Pont-Canal' vlug gevonden, want -jawel hoor- die ligt naast de toegang tot de 'Pont-Canal'. Na de welkome opfrisbeurt scheppen we een luchtje op de kanaalbrug zelf, dat het Canal de Briare op de rechteroever van de Loire verbindt met het 'Canal Latéral à la Loire' op de linkeroever. Dit meesterwerk dat de Loire met maar liefst 700 meter overbrugt, is de langste metalen kanaalbrug ter wereld. Het gevaarte weegt meer dan 3000 ton plus 14000 ton aan water en vraagt voor een groot onderhoud 15 ton verf ! De brug wordt vaak ten onrechte aan Gustave Eiffel toegeschreven, maar die mocht enkel wat stenen pijlers bouwen.

Ofschoon het centrum van het stadje maar een kwartiertje wandelen is, nemen we toch maar de auto. Het huwelijksfeest van de avond ervoor eist nu zijn tol, temeer omdat Wim die nacht simpelweg niet geslapen heeft. We vinden snel een gezellig terrasje bij de plezierhaven, waar we ons als hongerige Vlaamse leeuwen op de goedkope gerechten storten. Honger is de beste saus, nietwaar ?

En dan is het wachten op onze twee metgezellen Steven en Tanja, die (de rug van) Wim zullen ontlasten door zich te bekommeren over het afspringen bij de sluizen en het trekwerk met de touwen. Zij zouden ons omstreeks dit uur hier vervoegen. Vertrokken in de vroege namiddag, meldden zij ons middels een deels paniekerig deels ontmoedigd telefoontje enige uren later dat de radiator van hun auto zo lek was als een vergiet. Keerden daarop terug naar het Brusselse, laadden alles over in de auto van Tanja's ouders en togen weerom op weg. Zij besloten toen dapper ons leedvermaak naar een nog hoger niveau te krikken, door een ongepland en niet-geleid bezoek aan Parijs te brengen. Geheel naar eigen inzichten besloten zij immers de ring van Parijs die avond voortijdig te verlaten, waarna een helse tocht hen doorheen de achterbuurten van de lichtstad voert. Met de hulp van een tankbediende en die van een voorop rijdende wegenwachter, die ongetwijfeld de desperate vertwijfeling in hun ogen moet gelezen hebben, geraakten zij tenslotte weer op de 'Autoroute du Soleil'. Prompt reden zij deze in de verkeerde richting op, weer richting het gehate Parijs. Doch deze fout werd ook hersteld, waarna de verhitte gemoederen van de twee verdwaalde inzittenden geleidelijk aan bedaarden en zij om twee uur zondagnacht hun odyssee te Briare beëindigden. Alhoewel: aldaar aangekomen komt er nog een straftijd van twintig minuten bovenop, omdat zij de GSM van Inge niet kunnen bereiken, totdat de pienterste van het duo op het idee komt om het abonneenummer te laten voorafgaan door het landnummer. Zo brengen zij Inge er tenslotte van op de hoogte dat zij voor de hoteldeur staan, die enkel door haar van binnenuit kan opengedaan worden. Wim slaapt intussen als een blok, hermetisch van de buitenwereld afgesloten met behulp van oorstopjes en een slaappil.